Δεκαπέντε ημέρες σήμερα από την εμφάνιση της θετικότητας μου στον κορωνοϊό.

Το βίωμα ξεκίνησε με απλά βήματα και δέκατα.
Κάθε ημέρα βάθαινα στην ασθένεια αφήνοντας την Δημιουργία και την ζωή.
Υπήρχε φόβος.
Αυτός ο φόβος όσο έμενα και τον βίωνα με οδηγούσε σε μια εμπιστοσύνη της στιγμής.
Ο φόβος μου έδωσε ότι πληροφορία ήθελα για να περπατήσω αυτήν την διαδρομή.
Όσο ο νους προσπαθούσε τον φόβο να μου τον κάνει καταστροφή και Αυτολύπηση, τόσο εγώ έμενα παρέα με τον αληθινό φόβο και έπαιρνα γνώση και ζωή.

Έφτασα 39 πυρετό ένα βράδυ .
Ωραία λέω, έφτασα στο απόγειο της ασθένειας.
Τρεις ημέρες διήρκεσε, ήρθε ο ιδρώτας και μέσα από αυτόν η οσμή του σάπιου και του νεκρού.
Όταν ολοκληρώθηκε ξημέρωσε η αυγή με χρώματα και αρώματα.

Άρχισα να ακούω τραγούδια.
Να βλέπω την νέα ζωή μέσα από τα δέκατα.
Να βλέπω την ολοκλήρωση μιας διαδρομής.
Το βίωμα άρχισε να μου δίνει τις πρώτες αισθήσεις.
Θέλω να ζήσω ελεύθερη ζωή.

Η επιστήμονας που μου έδωσε τις γνώσεις της μόνο απλότητα της κατάστασης μου δίδασκε.
Και έτσι έφτασα στην ολοκλήρωση.

Θέλω να εκφράσω στους ανθρώπους ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που νόσησαν και έγιναν καλά.
Και υπάρχουν και κάποιοι που παραδόθηκαν στο φόβο και στην Αυτολύπηση παραιτήθηκαν και έφυγαν από την ζωή.

Εγώ η Μανουηλίδου Χριστίνα συνεχίζω να ζω την συνέχεια της ζωής μου.
Αυτό ήταν το βίωμα μου.

Μανουηλίδου Χριστίνα

15/5/2021