Σήμερα μετά την χθεσινή διδασκαλία και την κούραση που νοιώσαμε με τον Δαυίδ.
Ένοιωσα μια αδιαθεσία.
Έτσι ξάπλωσα και μπαίνοντας μέσα μου είδα τον φόβο μου για αυτό που κάνω και για αυτό που είμαι.
Για να πάω στην νέα ζωή χρειάζεται να αναγνωρίσω τον φόβο μου για την κρίση του αφήνω και τον φόβο μου να θέλω να λάβω για εμένα.
Τον φόβο μου για το τι μου αρέσει μόνο για εμένα.
Τον φόβο για το ότι κάνω είναι αλήθεια.
Τον φόβο για το ότι είμαι είναι αλήθεια.
Τον φόβο για να ζω μόνο εγώ για εμένα, είναι η ζωή μου στην νέα ζωή.
Τον φόβο να έχω και να είμαι εγώ αυτή που έχω.
Τον φόβο να ρέω στην ζωή και απλώς μέσα από το βίωμα να γίνομαι η επίγνωση του Άγνωστου.
Τον φόβο μου για την ευθύνη της ζωής μου.
Τον φόβο μου να δεχτώ ότι εγώ δέχτηκα αυτό που μου ζήτησε ο θεός.
Τον φόβο μου να ρέει ο θεός μέσα από εμένα και να γειώνεται θεϊκή ενέργεια στην γη.
Τον φόβο μου, να είμαι η Θεϊκή Ίαση στη γη.
Τον φόβο μου, να διδάξω στους ανθρώπους την αυτοϊαση.
Τον φόβο μου, να είμαι η Μόνη
Αυτό βίωσα, αυτό γράφω.
Μανουηλίδου Χριστίνα: 3/2/2019